است نه كارى پيشرو و بدون پيشينه ، به طورى كه عثمان با انتخابهاى متعددى مواجه بوده است كه در نهايت مصحف ابوبكر ، به هر دليلى كه بوده ، انتخاب شده است . اين كه گفته شده مصحف عثمان ، ناشى از علاقهء طبقهء اشرافى به منافع خود بوده است ، سخنى است كه هدف آن ، كم ارزش نشان دادن مصحفى اجماع شده در تمام نسلهاى مسلمانان و نيز نرسيدن قرآن به صورت حقيقىاش به دست ما مىباشد به طورى كه قرآن در ميان دستان نابودى و تحريف و اصلاح مطابق با منافع طبقاتى ، دست به دست گشته است . چنان كه قبل از قرآن نيز در تورات و انجيل چنين تحريفى صورت گرفته است . به علاوه ، اين سخن بر پايهء يك ادعاى نادرست تاريخى بنا شده است كه جامعهء اسلامى آن روزگار را به طبقاتى به معناى جديد امروزى تقسيم مىكند . اين طبقات كه حياتش را در نزاع مادى بر سر قدرت و حاكميت شروع كرده است ، از ابزار و شيوه‌هاى ماكياولى ( 50 ) ، از جمله دستكارى متن قرآن به قصد هماهنگى با منافعشان استفاده برده است . اگر چنين ادعايى از سوى برخى درست باشد ، باعث مىگردد كه علاقهء صحابه به ارزشهاى ايمانىشان و مقدّم داشتن آن ارزشها بر هوا و هوسشان ، در نظر برخى ، مردود جلوه دهد و حقايق الهى كه اسلام به واسطهء آنها جامعه ممتاز خويش را ساخته و تمام عناصر و گرايشهاى جاهلى و قبيلگى را در كورهء حقايقش ذوب نموده ، مطرود گردد . در اين صورت ارزشهاى برادرى و برابرى كه با شكوه‌ترين مبانى اسلام است و به منظور بر قرارى صلح و امنيّت جهانيان آورده شده ، از بين مىرود و دين اسلامى ، صرف مرحله‌اى تاريخى مىگردد كه خالى از ايمان و نمونه‌هاى والاست و در آن از جانفشانيهاى نادرى كه بشريت جز از مسلمانان نشناخته ، خبرى نيست . همهء اين ادعاها نادرست است و بر اشتباه نخست بلاشر ، يعنى جدايى بين هدف اقدام ابوبكر و هدف عثمان ، مبتنى مىباشد و حال آن كه اين دو اقدام مكمّل يكديگر هستند . اين كه چنين رويكردى را گويندهء آن يك نظر احتمالى بداند ، هرگز از خطرناك بودن آن نمىكاهد چنان كه به دست دادن روشى ستايشگر و تعارف‌آميز از اين احتمالات ، پذيراى كاهش اخلاص در كار عثمان نسبت به قرآن ، قانون اساسى اسلام ، نيست چرا كه حفظ آن واجب عينى است و خليفه وظيفه دارد ، در جهت منافع امّت ، آن را به عهده بگيرد ؛ با وجود اين ، بلاشر كار وى را در اسلوبى مدح آميز بيان داشته كه « به منظور اداى ياد و خاطرهء دو